"Η δική μου εσωτερική αλήθεια"

   Kαι ήρθε ο καιρός να μιλήσω για 'μένα.Δεν ξέρω τι εικόνα επικρατεί γύρω από το όνομα μου...Δεν είμαι κάτι το ασυνήθιστο,μα ούτε κάτι το συνηθισμένο σε καμία περίπτωση...Ωστόσο στα 20 χρόνια ζωής μου,έμαθα να μην αποζητώ την γνώμη των άλλων,μα να κάνω το δικό μου απολογισμό, όσον αφορά τον εαυτό μου,το χαρακτήρα μου.
   Το ομολογώ...Ναι,ναι...Κάτι μισούσα το ότι είμαι εγώ κάποτε.Μα με τα χρόνια,γιατί με τα χρόνια όπως λένε έρχεται η σοφία στον άνθρωπο,τον αγάπησα τον εαυτό μου.Την αγάπησα τη δική μου "εσωτερική αλήθεια"...Και την αγάπησα γιατί είναι δική μου,και μόνο αυτή,ναι μόνο, αυτή είναι πραγματικά δική μου,και δεν την χαρίζω πουθενά και για κανένα τίμημα.
  " Είμαι μια εγωκεντρική, εκκεντρική,αυτάρεσκη  "ψωνάρα",που σχολιάζει τους πάντες και τα πάντα.Είμαι όμως δοτικός σε συναισθήματα...'Εχω μαγκιά και θράσσος...Είμαι αυτό το 1.75,το εθισμένο στη καφεΐνη και το τσιγάρο,που όσο ζεί θα σχολιάζει..." όπως είχε πει κάποια,μα ναι είμαι εγώ...και είναι αλήθεια,και δεν με νοιάζει ποιος την δέχεται και ποιος όχι...

                          

"Ειμαι ένας ακόμη ξεχωριστός ανάμεσα σε ξεχωριστούς...Θεός ανάμεσα σε θνητούς...Τρελός ανάμεσα σε δήθεν λογικούς...Ηθοποιός ανάμεσα σε ρεαλιστές...Αληθινός ανάμεσα σε ψεύτες...

Εεεεε ναι λοιπόν,αυτός είμαι εγώ...Κάποιοι με διάλεξαν και κάποιοι όχι...Κάποιοι με αγάπησαν και κάποιοι με μίσησαν...Κάποιοι με έκριναν θετικά,και κάποιοι αρνητικά...Κάποιοι με γνώρισαν και σχημάτισαν άποψη,κάποιοι πάλι δεν με γνώρισαν μα πράξαν το ίδιο...
                             Εγώ όμως ενα πράγμα ξέρω πραγματικά....Πως ο μόνος που μπορεί να με κρίνει είναι ο ίδιος ο Θεος!!!

"Νοσταλγία"

   ...Και ο χρόνος κυλά...Κυλά τόσο γρήγορα,και εμείς ανήμποροι μπροστά του,προχωράμε,συμβατικά μαζί του...Και έτσι μεγαλώνουμε,και μαζί με την ηλικία έρχεται και η νοσταλγία...Και εγώ νοστάλγησα τα παλιά...

   Τότε που ήμασταν παιδιά...Αθώα παιδιά,και πιστεύαμε πως βλέπαμε νεράιδες ανάμεσα σε λουλούδια,γοργόνες στα νερά,νάνους και ξωτικά στα δάση...

   Τότε που η ζωή μας ήταν απλή,χωρίς έγνοιες...Που παίζαμε με φίλους μικρούς,που "αγαπούσαμε" τη συμμαθήτρια μας στη πρώτη δημοτικού,που μας φίλησε στο μάγουλο μια μικρούλα στα κλεφτά...

  Τότε που τρέχαμε με ένα κασετοφωνάκι στις αλάνες για να χορέψουμε...Τότε που και η πιο άθλια μουσική επιλογή ήταν η ωραιότερη ωδή που είχαμε ακούσει ποτέ...

   Και κάπως έτσι μεγαλώσαμε,άλλοι δύσκολα και άλλοι εύκολα...Άλλοι γρήγορα,και άλλοι αργά...Μα μεγαλώσαμε,και αυτό πονάει μερικές φορές...Μα οι αναμνήσεις έμειναν,χαραγμένες μέσα στη μνήμη,βαθιά χωμένες,κάτω από προβλήματα και ερωτήματα αναπάντητα...Και που και που το "παιδί" που κρύβουμε όλοι μέσα μας πασχίζει να βγει έξω... 

                                    Μα κανένας πια δεν το ακούει....Κανένας...

                                                                                                                          (Π.Μ)

"Χλωμή Μάγισσα"

Κάθομαι κάτω από το φώς, 

το φως της πανσελήνου,

γύρω από είδωλα,μαύρα φαντάσματα

μιας σκοτεινής,πληγωμένης ψυχής...

                      της δικής μου...

Μόνος μου.παγιδευμένος σε κατάρες,

κατάρες της Χλωμής Μάγισσας,

καταδικασμένος να περνώ

κόκκινες κλωστές του πάθους

στου έρωτα την ανέμη

μα όχι του δικού μου.

Γύρω από είδωλα,μαύρα φαντάσματα

μιας σκοτεινής,πληγωμένης ψυχής...

                      της δικής μου...

Κάτω από το φως της πανσελήνου,

μόνος και καταδικασμένος

να μην ακούω το σονέτο του έρωτα...

Μόνος και καταδικασμένος,

μέσα σε σιωπή που με τρομάζει,

γιατί η σιωπή ξεφωνίζει την αλήθεια δυνατά.

Γύρω από είδωλα,μαύρα φαντάσματα

μιας σκοτεινής,πληγωμένης ψυχής...

                      της δικής μου...

Και έτσι είμαι ακόμη μόνος

κάτω από το φως της πανσελήνου.

Γύρω από είδωλα και φαντάσματα μαύρα,

τις κατάρες της Χλωμής Μάγισσας...

Γύρω από είδωλα,μαύρα φαντάσματα

μιας σκοτεινής,πληγωμένης ψυχής...

                      της δικής μου...

(Π.Μ)

"Άνθρωποι"

  ...Kαι ο χρόνος συνεχώς κυλά.Προχωρά αγέρωχος,αέναα στο σύμπαν.Και εμείς απλά ακολουθούμε,υπνωτισμένοι και στο τέλος τόσο κουρασμένοι,γιατί δεν είμαστε άφθαρτοι,μα έχουμε άφθαρτα όνειρα,και αυτά μας κρατούν ζωντανούς,και μετά το τέλος της ζωής μας.
  Πονάμε γιατί είμαστε άνθρωποι. Όσο και αν θέλουμε να λειτουργήσει η λογική,πάντα το συναίσθημα νικά!Γιατί; Γιατί είμαστε άνθρωποι...
  Αγαπάμε γιατί είμαστε άνθρωποι,και άνθρωπος εστί "ζώον κοινωνικόν".Αγαπάμε γιατί έτσι είμαστε φτιαγμένοι....Φτιαγμένοι από σκόνη ονείρου παλαιά.. Γιατί το συναίσθημα πρέπει να μοιράζετε στο κόσμο...Αγαπάμε...Ναι αγαπάμε...Γιατί είμαστε άνθρωποι...
  Μα όσο μεγαλώνουμε τόσο ξεχνάμε...Ναι,ναι...Ξεχνάμε...Και ξεχνάμε γιατί πονέσαμε και πονάμε!
             Και τότε δεν είμαστε πια "άνθρωποι"...
   

"Aυτή η νύχτα μένει..."

Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ

πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω

Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που 2 ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο

Χάθηκα και γω κάποια βραδιά
πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη
πέφταν τ'άστρα μες στην λασπουργιά
μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι
μου'γνεφε η καρδιά πάρε μυρωδιά 
το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι 

Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που 2 ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο

"Της Ράνιας τα λόγια..."

"Θα μπορούσα να κλάψω...Να κλάψω δυνατά και ασταμάτητα για όλα αυτά,αυτά που νιώθεις,για τις αλήθειες που λες,γιατί τις πιστεύω και τις ένιωσα στη ζωή μου,μα τις ξεπέρασα.Αυτό θα κάνεις  και 'συ,θα κρατάς μόνο τα καλά,και προπάντων θα κρατάς πρόσωπα που αξίζουν,όχι για να είναι δίπλα σου,αλλά για να 'σαι 'συ δίπλα σ'αυτους,και  να μαθαίνεις τι θα πει φιλία,αγάπη και προσφορά.Όταν το κατάλαβα ένιωσα τόσο ευτυχισμένη,που δεν με ένοιαζε τίποτα,δεν είχα γίνει σκληρή,απλά ήξερα την αλήθεια!Είχα ανθρώπους που πίστευαν σε 'μένα με αγάπη και αφοσίωση...και τους έχεις και 'συ,ψάξ'τους,είναι εκεί που δεν τους βλέπεις.Έχεις ταλέντο στα λόγια...Εκμεταλλεύσουτο...Ίσως αυτό είναι που πρέπει να κάνεις στη ζωή σου.Γράψε κάτι και βάλε μέσα του όλο σου το πάθος,και δες εσύ ο ίδιος πρώτα τι μπορείς να καταφέρεις και μετά όλοι οι άλλοι!...Εγώ πιστεύω σε 'σενα!"
  Είχα καιρό να ακούσω λόγια τόσο αγνά να βγαίνουν από το στόμα καποιου.Ήταν ένα ακόμα φως που με έλκυε να παίξω μαζί του,μια ακόμα ψυχή,με βιώματα κοινά,μα πιο ώριμη από 'μένα....Ήξερε...Ναι ήξερε,και 'γω απλά άκουσα και αφουγκράστηκα τα λόγια "της σοφής γυναίκας".


     Σ'ευχαριστώ! 


                                                                                                                 (Π.Μ)

"Ένα βήμα τη φορά"

  Ναι,ακόμα νιώθω το κένο αυτό μέσα μου.Το νιώθω κάθε μέρα...Ναι κάθε μέρα,όλο και περισσότερο.Αναμνήσεις κατακλύζουν το μυαλό μου.Φίλοι καλοί που χάθηκαν μέσα σε μια νύχτα, αγάπες που με ανάθρεψαν και τις πίστεψα με πάθος,που τελικά κατέληξαν πληγές...Κάθε τι είναι πλέον μια ανάμνηση!Μα εγώ συνεχίζω να πονάω... 

  Εχθές έκανα το βήμα,πέρασα κάτω από το σπίτι της.Ξέρω..'Ήταν λάθος,αλλά ήθελα να το κάνω!Ήθελα να θυμηθώ τι ήταν αυτό που με πόνεσε. Κάθισα στην απέναντι μεριά του δρόμου.Έκανα 4 τσιγάρα,ακούγοντας μουσική,κάτι που έκανε το συναίσθημα ακόμη πιο βάρη.Και απλά περίμενα...Δεν ξέρω τι...Απλά περίμενα.Συνέχισα να περπατάω,ακούγοντας συνέχεια το ίδιο τραγούδι,ξανά και ξανά.Ένιωσα ενα γνώριμο συναίσθημα...ΠΟΝΟΣ.Νόμιζα πως την είδα..και πάλι...ΠΟΝΟΣ.Μα τότε είδα πως εγώ ήμουν ο ζημιωμένος της υπόθεσης.Μόνο εγώ πονούσα..όχι αυτή.Και τότε ένιωσα ελεύθερος,και έτοιμος πραγματικά...άκουσα μια φωνή μέσα μου: "Καιρός να προχωρήσεις".

  Και έτσι συνέχισα να προχωράω,και πάλι με ένα τσιγάρο στριφτό στο χέρι,φορώντας τη κουκούλα της ζακέτας μου.Έκρυβα έτσι κατά κάποιο τρόπο το γεμάτο καυτά δάκρυα πρόσωπό μου.Μα και πάλι ήρθαν αυτές οι σκέψεις...Με ακολουθούσαν παντού,σαν Ερινύες.Δεν μπορούσα να βρω ηρεμία.Σκεφτόμουν τους φίλους.Πόσοι πια είχαν χαθεί σε "μια νύχτα".Πόσο πονάω,πόσο τους σκέφτομαι μερικές φορές,πόσο με πλήγωσαν,μα πάνω απ'όλα πόσο μου λείπουν,ακόμα και μετά απ'όσα μου ''χουν κάνει....Αυτό ακόμη να το ξεπεράσω,μα δεν πειράζει...Ένα βήμα τη φορά!

   

           "Παρακαλάω να δω ένα αστέρι να πέφτει...Μια ευχή θα ήταν ότι καλύτερο αυτή τη στιγμή" 

  

                                                                                                                                    (Π.Μ)